Vaarwel Nepal…

Dag allemaal,

Hier donderdagavond – misschien toepasselijk voor vandaag Witte Donderdag – we wachten op ons laatste avondmaal.

Gisteren ontwaakten we in Pokhara. Na ons ontbijt reden we met de auto de bergen in om er een boeddhistisch vredesmonument te bezoeken. Een heel mooie rit maar dan weer heeeeel veel trappen doen naar het monument.

Daarna reden we naar beneden en bezochten we het centrum voor tuberculose van Pokhara. Iedere dag komen hier een 70-tal patiënten om hun medicatie tegen tbc, jong en oud, meestal met tbc van de longen maar we hebben gisteren ook iemand gezien met tbc van de botten. We kregen heel veel uitleg maar toch blijft het nog moeilijk om alles van de verschillende vormen van tbc en de specifieke behandeling van elk type helemaal te begrijpen.

Daarna reden we weer naar beneden en vaarden we een uurtje met de boot op het meer van Pokhara.

Toen volgde een rit van 200 km richting Kathmandu. We deden er 7u over. Het was opnieuw een serieuze confrontatie met de slechte wegen, de enorme wegenwerken, het soms hard rijden van sommige chauffeurs…

Het was al laat toen we in de hoofdstad aankwamen, toch waren we deze morgen al weer vroeg uit de veren want om 7u30 zouden we een plaats bezoeken waar kinderen van leprapatiënten worden opgevangen. We zouden een half uurtje rijden maar dat werd toch ook weer een uurtje. Boven op een berg wonen een 65-tal kinderen van zeer arme leprapatiënten die weinig kansen hebben. Ze worden hier opgevangen, gaan naar school en worden als ze 16 zijn verder geholpen om iets te maken van hun leven. De kinderen waren dolenthousiast en wilden dat we naar hun kamers kwamen kijken. Het waren heel eenvoudige kamers waar ze op houten bedden met z’n 10-en slapen. Onze studenten lieten hun haar vlechten door de meisjes.

Daarna stonden we klaar om een project rond psychiatrie te bezoeken maar dat ging niet door. Er was een dodelijk ongeluk met een bus gebeurd en we konden niet passeren. Na een tijdje zijn we met de bus tot bij het ongeluk gereden en dan zijn we te voet verder gestapt. Daar had Tiffany pech. Ze verzwikte haar voet op de slechte weg. Omdat ze veel pijn had werd er besloten om het zekere voor het onzekere te nemen en naar het ziekenhuis te gaan voor een controle. Resultaat van de RX linker voet: een kleine, niet-complexe fractuur. De orthopedist kwam een gips aanleggen die even moet aanblijven. Maar geen nood, we kunnen morgen naar huis komen en Tiffany blijft er optimistisch bij.

Deze namiddag hebben we nog wat gewandeld en geshopt… amai ons voeten.

Deze avond nog iets lekkers gaan eten op aanraden van groep 1 in Café Mitra.

Morgenvroeg worden we nog bij Damiaanactie verwacht voor een afscheid en dan vertrekken we naar huis. We nemen met gemengde gevoelens afscheid van dit mooie land.

Tot gauw.

Het Nepalteam.

 

Advertenties

nepal 27 maart

Goede avond thuisfront,
Een blogberichtje van 2 dagen.
Gisteren gingen we weer op stage naar het Mission Hospital. We werden in 3 groepen verdeeld maar voor we op de afdelingen aan de slag gingen, brachten we een bezoekje aan de school voor verpleegkunde die net naast het ziekenhuis ligt. De opleiding duurt net als bij ons 3 jaar en stage en les wisselen af. Alle studenten zijn 3 jaar op internaat en gaan enkel in de vakantieperiode naar huis. Er is geen ‘uitval’ bij de studenten, iedereen die aan de opleiding start doet zijn 3 jaar uit en slaagt. Studeren is niet echt goedkoop en wie kan starten ziet een diploma als een weg naar een job en het beter kunnen hebben want het leven in Nepal is niet bepaald gemakkelijk.
Na het schoolbezoek gingen Danny, Sharon en Melissa naar de consultaties gynaecologie.
Alle anderen gingen naar de afdeling heelkunde / brandwonden om te kijken naar de wondzorg die werd uitgevoerd door de studenten van hier onder begeleiding van een stagedocent. Dit ziekenhuis is gekend om zijn goede zorgen maar toch is het voor ons nog steeds wennen als we zien hoe beperkt de middelen zijn.
Na de stage wandelden we te voet van het ziekenhuis naar ons hotel. Om 18u30 maakten we ons klaar om te gaan eten en de verjaardag van Danny te vieren. Dokter Sushil had de avond gepland en voor muziek en taart gezorgd.
Deze morgen zijn we vertrokken uit Palpa, richting Pokhara. Onderweg zijn we gestopt aan een rusthuis. We werden hier verwacht en werden we getrakteerd op muziek, zang en dans van enkele bewoners. Daarna keken we even rond in het rusthuis. Hier wonen een 70-tal bewoners in eenvoudige 3-persoonskamers. Er is een beetje ondersteuning en ze helpen elkaar – een heel groot verschil met onze woon-en zorgcentra. We hebben er even met de lokale borstels geveegd en fruit bedeeld aan de bewoners.
Het rusthuis ligt aan één van de 3 grote rivieren van Nepal en is een ‘Holy River’ waar ook crematies gebeuren. We hebben even pootje gebaad in de rivier.
Daarna zijn we gestopt aan de school waar dokter Sushil van Damiaanactie zijn lagere en secundaire school heeft gelopen. De kindjes waren heel tevreden en wilden op de foto met ons. De school werkt goed en telt 1700 leerlingen. Omdat er lokalen tekort zijn wordt er in shiften les gegeven. De eerste shift start om 6u (misschien nog een idee voor het SAI).
Daarna reden we richting Pokhara. De weg was smal, omhoog, omlaag en met vele haarspeldbochten. Na 3u rijden kwamen we aan.
Groetjes van het Nepalteam (sorry voor de weinige foto’s maar internet is heel traag en uploaden is moeilijk…)

zondag 25 maart in Nepal

Goede avond thuisfront,

Vandaag gingen we op stage naar het Mission Hospital. We werden in 3 groepen verdeeld.

Danny, Sharon en Melissa gingen vandaag mee  bij de wondzorg. Ze zagen geen eenvoudige wonden maar allemaal zeer complexe wonden oa een grote hoofdwonde met maden erin, een post-traumatische wonde aan een onderbeen, ernstige brandwonden… De brandwonden worden hier op een andere manier verzorgd dan bij ons en ze worden niet afgedekt met kompressen.

Griet, Shauny, Tiffany en Evelyn A volgden de consultaties van de zwangere vrouwen. Ze konden na het krijgen van info mee voelen wat de positie van de baby was, naar de harttonen luisteren… Eigenlijk hadden ze stiekem gehoopt om een bevalling te zien maar geen enkele baby liet van zich horen… jammer.

Lut, Martina, Hannah, en Evelien P volgden eerst consultaties bij de hiv-patiënten. Er heersen nog veel vooroordelen tegenover deze mensen. Daarom worden ze apart begeleid. Als ze op consultatie moeten gaan voor één of ander probleem komen ze eerst bij de verpleger hun dossier ophalen. De meeste mensen die wij zagen kwamen voor een check-up en het afhalen van hun medicatie. Sommige mensen hadden heel slechte bloedwaarden en waren eigenlijk in slechte conditie maar dat kon je vaak uiterlijk niet zien.

Daarna gingen ze consultaties volgen bij de pediaters. Vier dokters onderzochten kinderen tussen 0 en 14 jaar. We zagen allerlei problemen zoals luchtweginfecties, een jongen met epilepsie, een jongen met epispadie… De dokters waren heel vriendelijk, gaven veel info en gingen op een fijne manier om met de kindjes.

Na de stage wandelden we te voet van het ziekenhuis naar ons hotel – een uurtje stappen bergaf en bergop. Tijdens zo’n wandeling is er echt van alles te zien, leuke winkeltjes, mensen die kannen met water versleuren, vrouwen die hun was aan het doen zijn,… Wat ons in deze regio zeker opvalt is dat er gevraagd wordt om zuinig met water om te gaan – het moet immers met kruiken naar boven gedragen worden en hotels, ziekenhuizen… worden bevoorraad met een tank.

Het voelt een beetje raar aan maar morgen gaan we onze laatste stageweek in…

Groetjes van het Nepalteam

PS hier is afgelopen nacht de klok blijven staan – we zijn dus niet overgeschakeld op zomertijd en zitten nu een uurtje minder op jullie voor nl 3u45 minuten

24 maart, internationale lepradag

Dag allemaal,

Even later dan voorzien, ons verslagje van gisteren (gisterenavond geen internet en deze morgen geen elektriciteit).

Vandaag was het internationale tuberculosedag. Op die dag wordt in heel de wereld speciaal aandacht geschonken aan de mensen die tb hebben. Ieder jaar zijn er 10 miljoen nieuwe tb-patiënten in de wereld waarvan er 1 miljoen sterven. Ook in Nepal krijgen iedere week mensen te horen dat ze tb hebben.

Na ons ontbijt gingen we naar een klein lokaal overheidsziekenhuis, het District Hospital Palpa, waar voor de internationale tbc-dag een bijeenkomst plaats vond. We werden er hartelijk ontvangen. Er werd info over tbc gegeven in het Nepali.

Daarna kregen we thee en somossa aangeboden. We kregen een rondleiding in het ziekenhuis. Het moet niet makkelijk zijn om daar te werken. Er zijn weinig middelen en het materiaal is wat verouderd. De dokter is super gemotiveerd maar moet opboksen tegen de grotere ziekenhuizen.

Met de jeep van Damiaanactie reden we daarna naar het Mission Hospital. Het was  zaterdag, rustdag, er waren geen consultaties. We kregen een rondleiding door een verpleegkundige doorheen het hele ziekenhuis, langs de verschillende afdelingen zoals materniteit, pediatrie, de brandwondenafdeling, orthopedie, spoed, recovery,… Het is een goed georganiseerd en net ziekenhuis. We bezochten ook het labo en kregen info over de GeneXpert, een toestel dat overal in de wereld gebruikt wordt om tuberculose vast te stellen. Daarna kregen we ook info in de apotheek.

In de namiddag was onze eerste echte rustnamiddag. Na een korte rust zijn we gaan wandelen in het stadje. Zakken was niet moeilijk maar klimmen ging iets trager…

Morgen hebben we stage van 9u-17u. We laten jullie weten hoe die dag verliep.

Het Nepalteam!

groeten uit het warme Nepal

Wisten jullie dat…

  • we gisterenavond zo moe waren dat het ons niet lukte om nog een blogbericht te schrijven.
  • dat kwam omdat we ’s avonds onze stage in het ziekenhuis voor moeder en kind hebben afgesloten met een Nepalese barbecue samen met het personeel.
  • we vandaag de geboorteplaats van Buddha hebben bezocht in Lumbini.
  • we daarna naar onze volgende stageplaats zijn gereden nl het ‘Mission Hospital’ in Palpa.
  • we hiervoor over 35 km anderhalf uur hebben gereden door de bergen.
  • Lut in Nepal een vijs is verloren (van haar bril)
  • Evelien P hier vriendinnen heeft gemaakt – de studenten verpleegkunde kwamen deze morgen na hun nachtdienst aan ons hotel afscheid nemen van haar
  • we vanaf morgenvroeg weer ochtendgymnastiek doen – we moeten 20 minuten klimmen naar het ziekenhuis.

Ikea: (Aalsters voor ‘hier kan je’)voor nog meer info zie bijgevoegde foto’s

  • goe verweirmen
  • eieren bakken op de stienen
  • wassen zonder water, ’t es ier zo weirm dat ou billen altijd nat zijn
  • a kuiten trainen zonder basic fit
  • een breuk effen

 

Moeders, baby’s en kindjes

Dag allemaal,

Vorige nacht deden Tiffany, Sharon, Evelien en Lut nachtdienst. Het was een bewogen nachtdienst. Om iets na middernacht werd een levenloos kindje geboren met een ernstige afwijking – het had geen schedeldak – een best moeilijk moment, zeker als je weet dat op dezelfde zaal andere mama’s in afwachting waren van de geboorte van hun kindje. Om 6u werd een gezond jongetje geboren en om 7u30 waren Sharon en Tiffany erbij toen een vrouw via keizersnede (baby was in dwarsligging) geboren werd.

Ook ’s nachts blijft het druk in het ziekenhuis. Familie brengt eten voor de moeders en de kindjes en ze slapen in de gang op een matje om dan vanaf 6u weer klaar te staan met eten…. of ze slapen in het bed bij hun kindje.

Deze morgen verdeelden de anderen zich over de materniteit en het OK. Ze konden 2 keizersneden meevolgen, consultaties…

Vanavond gingen we met dokter Sushil van Damiaanactie de stad in om aan een kraampje een vers gemaakte ijskoffie of milkshake te drinken en aan de kraampjes iets te kopen om te eten. Er werd wat afgelachen en ook gezongen.

Morgen is het in dit ziekenhuis onze laatste stagedag maar wat die allemaal brengt, vertellen we jullie morgen!

 

Namaste liefste volgers en familie

Deze morgen direct na het ontbijt gingen enkele mensen van ons team snel tot bij de kleermaker om hun maten te laten opnemen of retouches te laten uitvoeren.

Daarna reden we met de jeep naar het ziekenhuis voor moeder en kind. We dachten van een rondleiding te krijgen maar niets was minder waar. We werden onmiddellijk in groepjes verdeeld en konden aan de slag.

Sharon, Tiffany en Lut stonden op de materniteit en konden een bevalling zien. Het was spannend, de navelstreng zat rond het hoofdje en het leek eerst niet zo goed te vlotten maar dan ging het snel de goede kant uit en werd een gezond meisje van 2.900 kilo geboren. Het gemiddelde gewicht is hier 2.500 kg. De baby was kort bij de mama, ging dan even onder de lamp en werd dan bij de fiere papa, oma en opa gebracht die in de gang wachtten. Ondertussen werd de mama gehecht en verder verzorgd.

In dezelfde kamer werd een andere vrouw voorbereid voor een keizersnede (plaatsen infuus en blaassonde…) . De keizersnede werd gepland omdat het kindje niet goed meer groeide.

Evelien P, Hannah en Danny gingen naar het OK en konden een operatie bijwonen van een baby van 7 maand met een aangeboren darmafwijking. De operatie was zeer intens omwille van onder andere de warmte (35 graden) en de toch wel sterke emoties.

Shauny, Griet en Martina mochten mee toeren met de pediater, op pediatrische afdelingen. Tijdens deze toer bezochten ze neonatologie waar ze een reflextest mochten meevolgen.

Hierna bezochten ze de OPD (Out Patient Department). Dit is de pediatrische consultatiedienst. Wat hun opviel was dat er heel veel thorax foto’s werden genomen waarop de Nepalese jaartelling duidelijk te lezen was. Heel raar want ze leven hier in het jaar 2074 (zie foto).

Evelyne en Melissa werden zonder begeleiding van de leerkrachten naar de pediatrie gestuurd. Daar werden ze nog eens opgesplitst en konden kennismaken met de diensten. Verder mochten ze ook mee toeren met de dokter.

In de namiddag mochten zij een operatie meevolgen van een acute geperforeerde appendicitis.

Na deze stagedag hadden we zeer veel tegen elkaar te vertellen en hadden we oor voor ieders verhaal.

Voor het avondeten deden we een wandeling waar we werden aangesproken door een 10 jarige jongen, die trouwens heel goed Engels sprak. We voelde ons even BV’s toen hij een handtekening vroeg aan ons. We spraken een tuktuk-chauffeur aan en vroegen hem om ons naar een lokale markt te brengen maar hij zette ons echter af aan een Nepalese Makro. Dit was een grappige en leuke ervaring.

Straks gaan Sharon, Evelien P., Tiffany en Lut een nachtdienst doen. We wensen hun zeer veel succes want de nachtdienst duurt hier 12 uur.

Veel warme groetjes van het hele team!